Walvis zonder naam

Er zwom een walvis in onze Oosterschelde. Naamloos. En hij of zij is ook al weer vertrokken.
Geen idee of de bultrug 'n mannetje of een vrouwtje was en dat is maar goed ook. Als regel kom je dat pas te weten als het goed fout gaat. En pas dan geven wij mensen zo'n dier een naam.

Denk aan Johanna. De walvis die onlangs op Texel aanspoelde en daar jammerlijk overleed.
Toen het beestje, (18 ton) in de problemen kwam kreeg het de naam Johannus toebedeeld. Een of andere idioot heeft bedacht dat wanneer een wild dier een naam krijgt dat meer tot de verbeelding spreekt. Pas toen-ie dood was merkte men de vergissing. Het bleek een vrouwtje. Ondanks de 10 meter lengte met een "tje"aan het eind. Rare taal dat Nederlands.

Dan was daar nog Bendert de Bruinvis. Dusdanig toegetakeld dat menselijk ingrijpen voor de genezing noodzakelijk was. Vermoedelijke dader(s); grijze zeehond(en). Het gaat goed met hem lees ik op het internet. Hij zwemt weer als een vis in het water.

En denk ook nog eens aan Robbie, weet je nog wel, dat probleem-zeehondje? Op mijn zeehonden safari's met de ms Frisia ontmoet ik tientallen zeehonden. Ze zwemmen, spelen wat, maar liggen meestal te luieren, te niksen. Maar die zijn kerngezond en hebben of maken geen problemen. Daarom hebben ze geen naam. Houden zo, zou ik zeggen.

Heel stiekem vind ik het toch wel een pietsje jammer dat de bultrug het hazenpad heeft gekozen. De vrijheid van open zee en redding tegemoet. Gelijk heeft-ie.
Maar het zou toch wel leuk geweest zijn om tijdens de zeehondensafari niet alleen maar bruinvis maar ook walvis proberen te spotten.

Shon