Once in a lifetime maar niet meer

Once in a lifetime maar niet meer.

Ik verzorgde ooit een rondleiding voor een groep Japanse gasten. Ik gidste in het Engels en een Japanse reisbegeleidster vertaalde mijn verhaal in het Japans. Het was een bijzondere ervaring. Voor mij was het een eerste maar ook “once in a lifetime “ ervaring. Ik kon er ook met enige trots over praten. Er verder over nadenken deed ik niet, waarom zou ik.

Enkele weken geleden mocht ik een groep Noorse gasten rondleiden in Middelburg. Ik gidste in het Engels en een Noorse reisleidster, met Noors vlaggetje, vertaalde mijn verhaal in het Engels. Opnieuw maar net iets minder een unieke ervaring. Er begon in mijn achterhoofd wel iets te dagen. Deze week weer een groep Japanse gasten, met Japanse reisleidster die mijn verhaal vertaalde. Vooraf gaf ze aan dat haar Engels niet al te best zou zijn, of ik in korte zinnen en in korte teksten wilde vertellen. De wandeling startte en mijn eerste korte tekst leidde tot een uitgebreide vertelling over de geschiedenis van Middelburg in het Japans. Dat neem ik in ieder geval aan. Telkens weer waar we ook waren, drie zinnen waren genoeg voor een heel verhaal in het Japans. Wat ik al eerder in mijn achterhoofd voelde knagen werd nu duidelijk voor me.Na afloop heb ik met de reisleidster nog even nagepraat, gezellig. Van haar leerde ik dat zij zich op de wandeling goed voorbereid. Lezen, om op die wijze zelf het verhaal te vertellen van de stad waar haar groep is. De plaatselijke gids wijst de weg en gaat in op de lokale bijzonderheden die dan weer worden vertaald. En zo heb ik ook weer iets geleerd.]]

Ton Thiebosch