Mijn 4-persoons groep

We vertrekken met twee bussen en drie gidsen (3 verschillende talen, vandaar) vanaf de Loskade in Middelburg naar Deltapark Neeltje Jans. Ik krijg de kleinste groep (7 personen) en zit met een "anderstalige" collega in dezelfde bus. Gebruik van de microfoon in de tourbus leidt tot een Babylonische spraakverwarring en daarom gebruiken wij gidsen zendertjes met "oortjes" voor de gasten. Mijn collega zit voorin de bus en spreekt tot haar grote Franstalige groep en ik zit achterin met (maar) zeven Duitstaligen.

Het weer zit niet mee en over de mobiliteit van de leden van mijn groep valt ook wel wat af te dingen. Heb ik weer, denk ik in mezelf. Zie nu al beren op de weg voor de wandeling naar en door de bezoekers-pijler met trapjes, hellinkjes en schuifdeuren etc. Uit mijn werkzame leven, vóór mijn pensionering herinnerde ik mij het van Heer Bommel (U weet wel) geleende motto "Verzin een list, Tom Poes" en dat deed ik dus.

Bij de ingang van het bezoekerscentrum staan wagentjes voor mensen die slecht ter been zijn. Heel toepasselijk geconstrueerd van waterleidingspijp op wieltjes. Voor een muntje van 50 cent scoorde ik zo'n ding volgens de universele winkelwagentjesmethode. Al buiten geparkeerd op het vertrekpunt van de wandeling, nog vóór de gasten uit de filmzaal kwamen.

"Dat mens krijg je d'r nooit in" zei de functionaris van de tourmaatschappij die met ons was mee gekomen en tijdens de film met ons aan de koffie zat terwijl de gasten in de filmzaal "De Deltafinale" kregen geprojecteerd. "Stronteigenwijs en niets is goed genoeg. Al de hele reis gedoe met haar. Wil ik meemaken dat jij ze in dat karretje krijgt".

Na de film.
"Heeft U dat voor mij gedaan" sprak ze goedkeurend en blij verrast terwijl ze plaatsnam in het vehikel als ware het een gouden koets. Ik keek even naar de meegekomen tourbegeleider maar die keek in stilte omhoog, ins blau hinein, zijn gezicht zo rood als zijn uniformjasje.

Goed, ik heb moeten duwen, ook hellinkjes op. Goed voor je conditie, sprak ik mezelf toe. 3 andere personen van mijn 7-mans groepje haakten halverwege de tocht naar de pijler af. Te ver, oordeelden zij. Inclusief mijn protegé bleven er nog maar vier pijlerbezoekers over. Bij de trapjes in de pijler stapte mijn passagière uit haar Pijlerdamse riksja. Ondanks mijn negatief advies beklom ze, met wandelstok, ook de trapjes inside. Als U zo voor mij moet afzien moet ik zelf ook maar even op de tanden bijten, sprak ze moedig. En wat oefening voor mijn nieuwe knieën kan ook geen kwaad. Petje af hoor.

En geloof me, de dankbaarheid en bewondering achteraf van de hele 7-mans groep voor zoveel service en dienstbaarheid was duidelijk voelbaar.

Shon