Mijn 1-persoonsgroep

Na Deltapark Neeltje Jans volgt Veere. Dat staat zo in het programma en daar hebben we ons aan te houden. Tijdens de korte tocht erheen wordt het donkerder en donkerder en de samenpakkende wolken beloven niet veel goeds. Ja...wèl voor de boerenstand. Maar voor ons bezoekers…..? En ja hoor, als we de busparking van Veere op draaien begint het al aardig te druppelen.

De Fransen komen als eerste uit de bus, gestoken in plastic en bewapend met paraplu`s. Geen Duitser te zien. Die blijven allemaal binnen. Verwonderd klim ik de bus weer in. Wo bleiben Sie alle? In de bus dus. Toch niet bang voor wat regendruppels? probeer ik nog.

In de volgende stilte beluister ik de bevestiging van de door mij benoemde angst. Met één uitzondering. De nieuwe knieën staan op. De vrouw waarvan ik het het minst verwacht. Ik voel de blikken van de in de bus achtergebleven Duitstaligen in mijn rug als ik met mijn bionische oma gearmd de parking verlaat richting centrum.

De hemel barst open juist op het moment dat mijn oma in wolwinkel De Schaapskooi een aanval van kooplust krijgt. Met dezelfde snelheid waarmee de uitbater zijn buiten uitgestalde koopwaar van deze plotseling watersnood tracht te redden verplaatst ze een berg kleding, aardewerk en souvenirs naar de toonbank waarvan ik in mijn onschuld denk, dat moet die winkelier straks allemaal weer op zijn plaats terugleggen/hangen/zetten.

Maar nee hoor. Bij het afrekenen stopt ze mij iets blauws van perkamentachtig papier in handen. Alvast voor jou, zegt ze liefjes. Met twee tassen vol t.w.v. bijna € 700,- (!) arriveren we eindelijk op het plein waar mijn collega inmiddels al bezig is om haar Franse schaapjes bijeen te krijgen.

Waar is jouw groep? We moeten zo terug hoor! Ik wijs op mijn meeloper en zeg; Deze mevrouw IS mijn groep Ik doe met haar nog snel even stadhuis en een blik in de haven en dan strompelen we zwaarbeladen weer richting bus.

Ze schieten straks op ons of gooien stenen omdat we te laat zijn, zegt ze met gespeelde angst als de wachtenden op ons komen toegelopen. Mijn antwoord op dezelfde vraag, nu van de wachtenden luidt weer; Dit IS mijn groep. Hadden ze in de bus verkeerd geteld want iedereen bleek weergekeerd. Terug naar Middelburg dus waar de boot, gereed voor vertrek van de Loskade, ons opwachtte. Het verabschieden aldaar van mijn Duitstaligen was gul en hartelijk. Ook van de droge zittenblijvers.

Doe mij nog maar zo`n groepje!

Shon