In een bootje door Leiden

Een bezoek aan de stad Leiden. Dat kan niet zonder gids en onze gids was de schipper van een rondvaartboot. Leiden moet je zien vanaf het water. De rondvaart zou een uur duren en kijkend naar de kaart dacht ik; dat wordt veel heen en weervaren maar wat bleek, er is nog veel meer water en je kunt zo ongeveer om de hele stad heen varen en niet alleen door de grachten.

In de boot draait een bandje dat een aantal highlights aangeeft. De Hortus, de Universiteit, de houten brug van beton en veel later de historische gebouwen in de oude stad. Het bandje loopt en soms zwijgt het. Die stilte irriteert de schipper en hij denkt dat de gasten aan boord de stilte ook niet aankunnen. Dus begint hij een hoeveelheid informatie over ons uit te storten. Anekdotes kunnen leuk zijn maar onzin niet. Beroemde Leidenaren kunnen leuk zijn maar onzin over hun huizen en werk niet. Achter mij wordt verzucht: “wat moeten we met deze onzin”? De verhalen worden wel heel erg sterk. Het gaat over het gezonken bootje van een oud-minister, hij kon het niet meer betalen. Het gaat over studenten in ochtendjas met emmers vol haring bij het ontzet van Leiden. Ministers die in Leiden wonen en voorkeursbehandelingen krijgen bij bouwvergunningaanvragen. Het wordt echt vervelend. Vervelend door de ongeloofwaardigheid en vervelend omdat de relativering in stem en mimiek ontbreekt. Het daagt niet echt uit tot lachen. Zo zien we dan weer dat humor niet alleen in woorden zit maar in een gesprek ook samenhangt met geluid en uitstraling. En dat zet je als gids weer op scherp.


Ton Thiebosch