Vrijen in Zierikzee

Op een van mijn laatste wandelingen dit seizoen ontwaarde ik kort na aanvang van de tocht dat mijn gehoor niet meer naar mij luisterde maar naar een ander persoon uit de groep. Mede omdat we nog maar kort tevoren hadden kennisgemaakt –je ziet je gasten meestal voor het eerst van je leven- was het bij mij niet direct duidelijk dat de spreker in kwestie NIET bij mijn groep hoorde. Nu maak ik wel vaker “verstekelingen” mee. Mensen die niet bij de (betalende) groep horen maar het verhaal wat je vertelt interessant genoeg vinden om quasi argeloos de voordracht van de gids mee te genieten. No problem! Maar dit was duidelijk anders. En zeker niet quasi argeloos! Na in mij “de leider” van het gezelschap te hebben herkend richtte hij zich tot mij. U vergeet toch niet……… om vervolgens enkele Zierikzeese hoogtepunten te noemen die ik mijn gasten beslist niet mocht onthouden. Voor mij gewone zaken die normaliter altijd in het pakket voorkomen. Maar daar bleef het niet bij. Ter plekke droeg hij, tot groot plezier van mijn groep, enkele gedichten voor die hij zelf had geschreven. Één over de Witte Eyestraat waar we toevallig stonden. Zó uit z’n hoofd, zo uit zijn mouw.

Een van de leukste wil ik jullie niet onthouden. Het gaat over het Vrijpoortje in Zierikzee. Het poortje dat het Havenplein met Het Vrije verbindt. Een straatnaam ontstaan uit een zgn “vrijplaats” Een gebied of gebiedje waar, meestal economisch, andere regels golden. Graag mag ik mijn gasten met die naam op het verkeerde been zetten. Maar zo fraai als de dichter dat deed. Daar kan ik niet aan tippen.

VRIJPOORT

In het Vrijpoortje van Zierikzee,

Daar zijn de geliefden zeer tevree,

De plek is gezocht,

Want hoewel het er tocht,

Het vrijen valt er reuze mee.

En wordt het te vol,

Ja, dan heb je geen keuze,

Dan vrij je toch gewoon in de Beuze?

Ook in het Slingerbos is het goed toeven,

Voor paartjes die van de liefde proeven.

Nee, in Zierikzee is het echt niet zo slecht,

Daar kun je altijd wel ergens terecht.

door: Leen Tiebout