Thai

De Program Director neemt me voor vertrek even apart. Een hele grote groep vandaag, zegt-ie. Er is ook veel taai bij. Ik kijk verward, onbegrijpend. Thai! mensen uit Thailand. Okay! nu begrijp ik hem. Die zijn toch anders dan die Amerikanen, hoor. Waarschuwt hij. Héél anders, herhaalt hij nog. Dus pas op. Geen problemen, alsjeblieft! Ik ben degelijk geïnformeerd, zegt zijn knikje en opgestoken duim als hij wegloopt.

Ben ik nieuwsgierig? Geschrokken? Bevreesd? Voorbereid? Verward? Meer alert dan anders? Ik weet het niet precies. Voornamelijk nieuwsgierig voor wat komen gaat, denk ik. 

In Veere stuit ik met mijn Thai op een grote opblaaspop. Helena jarig, vandaag 50 jaar, zegt het bordje op de opgeblazen buik. Wie is Helena? vraag ik de serveerster die juist passeert. Ze kleurt, begint te lachen. Zij is de Saar.

Happy birthday to You, begin ik voorzichtig.. En het groepje Thai om me heen valt spontaan en luidkeels bij. Na het hieperdepiep ben ik maar gestopt. Ik zou niet graag wegens ordeverstoring kennis willen maken met de "Steps of Shame". Maar banger nog ben ik dat het rood op haar wangen haar prachtig tropisch kleurtje voorgoed vervagen zal.

Dat de Thai anders zijn merk ik nog eens bij het afscheid. Ze zijn nòg genereuzer dan de Amerikanen.

Shon.