Terug in de tijd

Als ik in een andere stad ben geef ik mezelf een rondleiding. Ik kijk omhoog, zie de huizen en gebouwen en denk na over de geschiedenis ervan. Dat wordt bijzonder als ik in een stad ben die ik goed ken.

Ik liep in het park in Helmond en passeerde het kasteel, het oude stadhuis. Op dat kasteel had in de 17de eeuw Prins Maurits tijdens zijn veldtochten gelogeerd. Vroeger leerden we daar trots op te zijn. Vooruitkijkend zag ik de nieuwe brug over de Zuidwillemsvaart. Vroeger kon je dat kanaal niet zien. Er waren bosschages en daarvoor stond een bank. Een gemetselde bank, in het midden hoog en naar de zijkanten aflopend. Op die zijkanten zat graniet, glad omdat we als kinderen dat gebruikten als glijbaan. Althans als we erbij konden want meestal zat de bank vol met oude mannen. Een beetje voorovergebogen en allemaal met een sigaar in de hand, zo’n gepoederde bolknak. Die mannen konden daar de hele dag zitten en met elkaar praten. Geen wonder dat die bank een naam had, de Liegbank.

Ik miste de bank terwijl ik mezelf door het park zag lopen als een klein kind. Het gevoel van vroeger. En dan zie ik in mijn ooghoek dat de bank nog steeds bestaat, hij is verplaatst. Er zitten mensen op en rond de bank. Jongeren, zouden die er ook een liegbank van hebben gemaakt? En als ik echt wil kan ik in Helmond wel een stadswandeling verzorgen. Maar dat wordt wel een zeer persoonlijke wandeling.