Sluiting van de kering

In het kader van het nieuwe regime : bewegen en afvallen  -  beslist nodig na de feestdagen en een paar heerlijke kerstpakketten met zaken als zakken popcorn, nougat en spekkies -  gingen we vanmiddag een eindje fietsen in het meest sombere en donkere decor van een grijze januaridag op Noord-Beveland, weinig wind en een graad of 8, alle toeristen naar huis, geen mens op de fiets… bij de Oosterschelde uitzicht op de Kering richting Noordzee en dan hoor je het: gezoem vanaf het water, dat kan alleen de kering zijn. Na enige tijd turen denk je verschil te zien in de ruimte tussen de kleinste schuiven en het water, ja echt, hij is aan het zakken, ze zijn allemaal aan het zakken ! De kering is aan het sluiten ! Afgaand water, gisteren zeer laag, dus kan kloppen. Flink doorfietsen en we arriveren bij de eerste schuif. Bij de pijlers aangekomen neemt het gezoem grote vormen aan, alsof elke pijler een turbine huisvest, alles zoemt, ratelt en vibreert, de trillingen gaan door de railing het wegdek in. Ik heb het eerder gehoord in een stille zomernacht, slaapkamerramen open,  wakker van een overweldigend gedreun vanaf zee, dat moest de kering zijn, tenzij de wereld aan het vergaan was… maar ach, je wil verder slapen. Hoe stiller de atmosfeer hoe luider de sluitende kering. 4 x per jaar doen ze hem geheel dicht vertellen wij de mensen, maar heb je het ooit gezien ?  ik niet, tot  vandaag.

Eigenlijk een antispektakel, want je ziet niks, het gaat zo langzaam, een uur voor de grootste schuif, dat is 12 meter in 60 minuten, een half uur voor de kleinste van 6 meter, dus 5 minuten per meter, nauwelijks waarneembaar wonder. De mensen die in hun auto’s over het wegdek boven de kering voorbij razen hebben geen weet van wat zich onder hun wielen voltrekt, een van onze grootste bouwwerken, onze nationale trots – in actie ! Toen we weggingen was de kleinste schuif dicht, waarschijnlijk na nog een half uur de grootste, en dan zal waarschijnlijk de kentering inzetten, waarna onze waterkering weer zal openen, klaar voor- en voorbereid op het moment dat ooit weer komt, wanneer het weer eens ‘menens’ wordt.

Het was zo’n onenerverende donkere dag dat ik mijn camera maar had thuisgelaten, maar zo zie je maar, je weet nooit wat je op je weg tegenkomt. Dus hier een foto van een week geleden, de kering op een zonniger dag, 1 januari. Begin van een nieuw jaar, en ook in Domburg begint het al weer langzaam te borrelen….

Ik wens iedereen een goed, gezond, en werkzaam 2013 !

Marianne Fenning
Gids