Kroesen!

Het cruise-seizoen is in de laatste week van maart weer in alle hevigheid losgebarsten. Veel georganiseer en voorbereiding vooraf doet zich nu gelden. "Petje af, hoor" voor de meisjes van de boekingen in Domburg, het hoofdkantoor van waaruit alles wordt geregeld. Wij gidsen hoeven alleen nog maar te weten waar we beginnen, eindigen en hoe laat we ergens moeten zijn. Beetje gesimplificeerd, maar toch.

De invulling per maatschappij is veelal hetzelfde. Zo lijkt het tenminste: Afmeren, bus in, Middelburg, Neeltje Jans, Veere, aangevuld met wat Zierikzee en Watersnoodmuseum oid. om dan weer te eindigen bij de boot. Wat ons gidsen betreft is het toch elke keer weer anders. Altijd hebben we, als eerste, te maken met een zgn. Program Director van de cruise-maatschappij. Door ons aangeduid als de Pie-Die. Van die belangrijke functionaris krijgen we de "omhooghoudbordjes", de busnummers, hopelijk ook de stembesparende zendertjes en tot slot de laatste wensen of instructies. En net als in het gewone leven is het soms is het een aardige, ontspannen kerel, op een volgende boot is het dan ineens weer een bullebak. En niet noodzakelijk in een broek, jurken komen ook voor. Maar onze taak is te zorgen dat de gasten gewoon een leuke dag hebben waar ze met plezier aan kunnen terugdenken. Daar hebben ze immers veel geld voor betaald, misschien lang voor gespaard. En zonder uitzondering doen we dat allemaal met veel plezier, al is de jolijt bij de een wat meer zichtbaar dan bij de ander. Ik hou dat op "persoonlijkheidjes".

Verrassend zijn soms de vragen waarmee de gasten komen. Laatste tochtje vanf het Watersnoodmuseum naar de boot die in Bruinisse wacht geef ik mijn buspassagiers een laatste kans. Bijna afscheid lieve mensen. Dus als er nog iets te vragen valt, nu doen, vóór het te laat is en ieder zijns weegs gaat. Ik naar huis en zij naar de Keukenhof of Amsterdam of  Brugge. En ja hoor, één vinger in de lucht. Die ene amerikaanse meneer heeft na het vertrek uit Ouwerkerk zich de hele tijd al zitten afvragen hoe ze die caissons toch weer precies naar dezelfde plek hebben weten te manoeuvreren en exact in dezelfde stand hebben gekregen als in 53 bij de sluiting van `het gat`. Hij had het nauwkeurig gecheckt aan de hand van de luchtfoto´s (van 53) die bij de ingang van de caissons worden ge-exposeerd. "Weet U wel zeker of het later niet opnieuw zo is opgebouwd? Voor het museum??" Zonder aanziens des persoons heb ik allen een prettige voortzetting van de vakantie gewenst en hebben we op de terugweg met de collega's onder elkaar hartelijk gelachen.

Shon 
Gids