Jezus in Veere

Ja in Veere. Aan het grasperkje waar we stilstaan bij het standbeeld van Valerius. De buitenlandse touroperaters die onze mooie provincie aandoen hebben dit jaar hun oog laten vallen op Veere. Terecht, nietwaar. Zelfs de ontbrekende stadhuisbeelden kunnen de pret niet drukken. En lopend langs Oma's snoepwinkeltje wanen de kromste oudjes zich weer even kind. Maar dan staan we daar in het aangezicht van Valerius. Maar waar we staan merck ik heel sterck dat de Amerikaanse gasten veel meer zien dan het ietwat grijze standbeeld van Adriaan. De bedoeling van de verklarende bordjes her en der aan gevels is ook snel duidelijk, anders dan de verklaring van de tekst in een voor hen vreemde taal. Maar daar is de gids dus voor. Dat witte huis, achter ons, is de voormalige pastorie, vertaal ik desgevraagd. Valerius ziet alleen nog onze ruggen. En de naam, boven de deur, sir? "Godshuis" staat er in vrome letter te lezen. House of The Lord, House of God, vertaal ik op de gok. En net voor ik heb verteld dat het nu in gebruik is als Bed & Breakfast gaat de voordeur open en komt een manspersoon naar buiten. Een dertiger of daaromtrent, op geitenwollen sokken gestoken in sandalen, lange grijze regenjas en lange golvende baard met kleine toontjes grijs er in. Zie het voor je.................Stilte. Drie dames vooraan in mijn groep zie ik eerbiedig een stap naar achteren doen, het hoofd eerbiedig buigen en een beweging maken die het midden houdt tussen een buiging en een reverence. Je kan een speld horen vallen. Het is ook een dertiger uit mijn groep die de betovering verbreekt door lachend te roepen, It's fake, it is not Him! De lach die uit mijn groep opstijgt klinkt bevrijdend. De betovering is verbroken.

Shon
Gids