De geschiedenis herhaalt zich

Jaren geleden liep ik op de Mont St. Michel in Bretagne. Onderweg naar de abdij liep ik een café binnen en na een Frans kopje koffie (ik drink nooit koffie) realiseerde ik me: de Wegisweg. Figuren in lange zwarte gewaden en puntmutsen met brede randen liepen van winkel naar winkel. Ik mengde mij in het publiek en bezocht een winkel waar allerlei kleine doosjes in rekken lagen. Ik verwachte dat het pennen waren en kocht zo’n mooi houten doosje. De verkoper deelde me mede dat dit Goodforzewezzer was. Dat woord heb ik onthouden. Buiten bleek dat het geen doosje met een pen was maar de inhoud bestond uit een stokje van glimmend appelboomhout. Ik pakte het stokje in mijn hand en zei: Goodforzewezzer. Spontaan hield het op te regenen.

In 2012 liep ik in de zomer stadswandelingen in Vlissingen. Er werd geklaagd over het weer in Nederland. Regen, regen en nog eens regen. Maar niet in Vlissingen. Als ik een stadswandeling liep dan was het droog. ’s Ochtends voor de wandelingen luister ik graag nog naar muziek en zoals mijn vader speel ik voor de geluidsboxen dirigent. Met het stokje Goodforzewezzer. De voorlaatste donderdag was ik wat later en ik miste mijn muzieksessie. Die dag was regen mijn deel tijdens de wandelingen. Twee stevige regenbuien. De laatste dag was het weer droog.

In 2013 liep ik in de zomer stadswandelingen in Vlissingen. Het was een mooie zomer met veel zonneschijn en warmte. De voorlaatste dinsdag was ik verlaat en kwam net op tijd in Vlissingen aan. Muziek gemist en u voelt als lezer al nattigheid. Nattigheid die mijn gasten en ik voelden tijdens de wandelingen ’s ochtends en ’s middags. Afgelopen dinsdag was ik weer gids. Het weerbericht was slecht. Ik was op tijd en in Vlissingen geen regen tijdens de wandelingen.