Big red bus

Als gids zitten we vaak in of “op” een bus. Tourbussen zijn er tegenwoordig in de mooiste, modernste en nieuwste uitvoeringen.  En chauffeurs, die zijn er in alle uitvoeringen. We rijden graag met onze vertrouwde Zeeuwse bussen en onze bekende chauffeurs. Maar soms is het anders, dan rijden we met buitenlandse bussen en onbekende chauffeurs…daar zitten de beste tussen, maar soms ook niet. Zoals die keer dat ik een Oostenrijkse chauffeur al gidsend de weg moest wijzen door het Zeeuwse land, terwijl hij tezelfdertijd met zijn mobieltje aan zijn oor een collega buschauffeur straat voor straat door Rome loodste! Mijn favoriete chauffeur is er een met liefde voor zijn vak, voor zijn bus, een meedenker, een probleemoplosser en een superbe rijder. Zo een was Bram, maar Bram had  één minpuntje: geen centimeter richtinggevoel, en geen tomtom. En dus was ik ingehuurd om Bram de weg te wijzen. Bram bestuurde een enorme 50 jaar ouwe rooie bus: een onvervalste Engelse dubbeldekker. Al enige keren ingehuurd om met ZLM klanten de jaarlijkse Molentocht te rijden, waardoor Bram algemeen bekend en geliefd was geworden in het Zeeuwse landschap. Toen hij de eerste afslag meteen  verkeerd nam begreep ik waarom ik was ingehuurd en dat hij mijn niet aflatende supervisie verdiende. Bram relaxte, werd een blij mens en ontpopte zich als de ideale chauffeur. Het was 1e Pinksterdag, de zon scheen en het was 28 graden…..(weet u nog ?)

Mijn taak was het om voor onze ‘big red bus’ een route uit te zetten en te navigeren door Zuid- Beveland, op gezette tijden de verschillende stops te bezoeken en niet vast komen te zitten tussen de paar honderd oldtimers. En nog wat vertellen onderweg ? Nauwelijks : navigerend door de Zak, staand naast de stuurcabine van de ouwe zwalkende zwaaiende schokkende bus, één been schrap, één hand vastgeklampt aan een stang, kaart in de andere, wapperend in de wind, er was geen airco dus alle ramen open….geen hand meer over voor een microfoon.  Slechts als Bram wist dat hij rechtdoor moest kon ik hem even alleen laten en plaats nemen op de trap  achter het chauffeurskot op een ouwe lap, om de toch witte broek wit te houden….De verzorging op de stopplaatsen was prima, broodjes en drinken en puike organisatie. We wisten zelfs welk viaduct we niet moesten nemen met onze dubbeldekker… De gasten waren in opperste stemming, wat wil je op zo’n zomerse dag. Op een klein landweggetje rond Yerseke verloren we de uitlaat. De verkeersdrempels in Goes waren de laagliggende oldtimer niet goed gezind geweest….Bram stopte de bus, vond de uitlaat, hulde het enorme ding liefderijk in een dekentje en plaatste het bij de voordeur in de bus, samen met de rollator, de gids en nog enkele ondefinieerbare zaken. In Yerseke werd er nog wat gesleuteld (zie foto), we genoten van de flonkerende oldtimers, het uitzicht over de Oosterschelde en reden terug naar Goes. Op alle hoeken gefotografeerd en toegezwaaid. Wát een bijzondere dag, wat een weer, en wát een chauffeur ! Oja, en wát een bus.

Marianne Fenning

Gids