Ben je eindelijk weer terug?

Net terug na twee maanden vakantie in Frankrijk. Zo! Ben je eindelijk weer terug?, hoor ik als ik mijn collegae hondenuitlaters tegenkom. Dat heb je met die babyboom pensionado's. Veel vrije tijd en (nog) een goed pensioen. Joh! Ik spreek alweer bijna vloeiend nederlands, is mijn favoriete reactie. In het buitenland laat ik me graag rond leiden door een lokale gids. Een collega dus. En ik kan het niet laten om (beetje pesterig) te vragen in welke talen de betreffende gids allemaal gidst. Bijna zonder uitzondering is dat in Frankrijk alleen in het frans en met heel veel geluk ook in het duits of engels. Een van de twee. Allebei is vaak overvraagd.


In Zeeland bedienen wij onze gasten in de meest gangbare talen en als het per se moet kan het met wat voorbereiding ook nog in het Italiaans, Spaans of zelfs Noors. Boffen die buitenlanders even. Maak niet de vergissing om een Fransman te vragen een andere dan zijn moedertaal te spreken tijdens zo'n "promenade" (=wandeling) door stad of natuur. Het accent klinkt ongeveer als in de populaire TV-serie Allo-allo, maar dan in het kwadraat en is amper te volgen. Met 'n ietsje pietsje kennis van de Franse taal is dat vaak beter te volgen dan een Fransman die engels spreekt of duits.
Maar goed. Vanmorgen had ik dus een bus vol Zwitsers voor Neeltje Jans/Oosterscheldekering. In het Duits. Geen probleem. Totdat ze in hun eigen Zwitsers dialect "duits" beginnen te kakelen. Dan krimpt mijn talenknobbeltje ineen tot een heel klein puistje.

Shon.